Krampachtig

Goed uitleggen kan ik het niet, maar ik vind die foto’s van het koninklijke gezin twee keer per jaar altijd een beetje zielig. Niet de familie zelf, hoewel het bekend is dat geen van hen zin heeft in deze poespas. Dat zeggen ze natuurlijk niet, nee, daarvoor zijn ze te fatsoenlijk, maar je hoeft geen kenner te zijn om dat zeker te weten.
Het is, meen ik, een soort afspraak: jullie moeten ons niet voortdurend met fototoestellen op de hielen zitten en als beloning mogen jullie dan twee keer per jaar lekker losgaan.
Je denkt: er komen een stuk of tien fotografen die dan de hele vaderlandse pers bedienen, maar het is een hijgende menigte. De wil van het volk is dwingend, want zoiets zal het wel zijn.
Wat denken we graag als we gisteren een van die vrolijke foto’s op de voorpagina zien staan. Niet: o, zien ze er zó uit!
Waarschijnlijk: leuk. Of: wat gezellig. Misschien vinden we de familie wel geruststellend en dan heb ik niets gezegd, want we kunnen in deze tijd niet vaak genoeg gerustgesteld worden.
In wezen is dat ook de functie van de moderne monarchie: geruststellen en daardoor verbindend bezig zijn. Daarom heb ik er ook niets op tegen. Wel op onderdanen die er zo krampachtig over doen. Dat fotomoment hoort er ook bij. Laat ze toch met rust. Moeten ze weer in een park opdraven en door en door ontspannen sympathie uitstralen.
Prima dat de koning even het woord mocht nemen over de belabberde staat van het land. Dat hij erop aandrong dat het Openbaar Ministerie eens gaat optreden. En dat er een onderzoek moet komen naar de geldstromen die al dat geweld mogelijk maken.
Zou de regering moeten beloven, maar die is er in deze kwestie maar in beperkte mate, want: behoedzaam.