Krampachtig

Voor me fietst een man die ontzettend hard Happy Birthday fluit, niet alleen hard, maar ook ontzettend zuiver. Net kunst. En als het klaar is begint hij opnieuw. Ik blijf even achter hem fietsen, want van dat soort uitingen word ik altijd nieuwsgierig. En vrolijk.
Ja hoor, nog een keer. Automatisch zing ik onhoorbaar mee: ‘Happy Birthday, Happy birthday to you.’ In mijn omgeving is weliswaar vandaag geen jarige, maar ik kan er niet onderuit. Misschien is de fluitende man wel jarig, werd hij vanochtend vroeg al toegezongen en is hij daarin blijven hangen: verjaardagspret. Of zong niemand hem toe en doet hij het daarom zelf maar, fluitend: jarig is jarig. Kan ook best zijn dat de feestdag pas morgen is en dat hij er zich fluitend op verheugt. Sommige mensen doen dat, zich verheugen op hun verjaardag. Voorpret, dát is het. Ook hier.
Ik zit al een paar dagen met voorpret in mijn hoofd, doordat ik er vaak over lees, in verband met vakantie. Dan is voorpret van het hoogste belang, begrijp ik.
Dat het in mijn hoofd is gaan zitten, komt doordat ik er niet goed in ben, in voorpret dus, en dat ik dat best jammer vind. Graag was ik met fonkelend pretoogjes op zoek gegaan naar mijn paspoort, maar niks fonkelende pretoogjes, alleen maar irritatie omdat het niet ligt waar het hoort te liggen.
Ik heb het trouwens niet nodig, dat paspoort. Toen het aan de orde kwam in een bericht over voorpret, vond ik het nodig streng te controleren of het nog op zijn plaats lag. Zie je, krampachtig gedrag, ook onnodig. Daarom ben je iemand die niet aan voorpret toekomt.
Je krijgt voor alles tips, maar hiervoor, ho maar. Wel natuurlijk tegen vakantiestress, maar die bedenk je met twee vingers in de neus.