Kwijt

Zaterdag besloot ik weer eens naar een wedstrijd te gaan van het team waarin mijn favoriete spits speelt. Ik heb het over voetbalvereniging SDZ, Samenspel Doet Zegevieren – zou ook een prima motto voor het nieuwe kabinet zijn geweest. Ik begreep dat de tegenstander een team van uitsluitend meisjes was, afkomstig uit een verre buitenste buitenwijk. Mijn favoriete spits betreurde dat, want, zo zei, dan mag hij niet al te hard spelen.
Ik hield om een andere reden mijn hart vast. Stel dat de jongens zouden verliezen!
Ik was te vroeg. Altijd overal te vroeg. Maar dat was niet erg, ik ging op een bankje bij een van de velden in de zon zitten. Het leek wel lente. En ik begon zeer naar dat seizoen uit te zien, nu ik een voorproefje meemaakte. 
Toen ik even later langs het clubhuis liep, zag ik een papier op een van de ruiten hangen. Het was een oproep naar een vermiste hond uit te zien. Het hoort bij de lente, vermiste dieren, want die gaan dan lenteachtige dingen doen zonder dat vooraf kenbaar te maken. Maar dat een hond kwijt is, hoor je niet zo vaak. Baasje heeft wel heel erg niet goed opgelet.
Zeven maand oud, las ik. Naam: Nadja. En daaronder: NIET ROEPEN! NIET BENADEREN!
Ik moest daar even over nadenken. Stel dat ik Nadja zag, wat stond me dan te doen? Je bent immers geneigd haar te roepen en als ze bij je komt, over de bol te aaien: `Alles komt goed, hoor.’
Gelukkig stond er ook een telefoonnummer bij. Als je Nadja zag, dat bellen. Maar ja, bleef Nadja op die plek? Misschien had ze de smaak van de wijde wereld wel te pakken en zag ze weer een nieuwe horizon.
Ik heb zelf ieder jaar de vage behoefte in de lente even kwijt te zijn. En dan ook: liever niet roepen, ook niet benaderen.