Lekker

Veel verschijnselen vragen dwingend dat je er meteen gedachten over hebt. Nieuwe verschijnselen bedoel ik. En ik ben meestal te laat, doordat ik denk: komt wel.
Destijds de opkomst van de sociale media. Had er helemaal geen zin in. Voordat ik er erg in had was iedereen ermee bezig en miste ik veel van wat er speelde. Ja, mij ontging informatie die soms best essentieel was.
Kunstmatige intelligentie. Ik lees er van alles over, maar doe er verder niets mee. Komt wel wanneer we écht niet meer zonder kunnen en ik hoop dat dat nog heel lang duurt.
Kop in het zand steken. Ik weet het. Maar ik heb mijn handen zo vol aan verschijnselen die al lang in mijn leven zijn.
Een kleiner nieuw verschijnsel dan dat ik hiervoor noemde, en van een totaal andere orde: de elektrische step. Bestaat natuurlijk al, maar door een bericht gisteren in deze krant, dacht ik er intenser dan voorheen over na. Die gedachten veroorzaakten een vraag: moet ik er een aanschaffen?
Ik stelde mezelf steppend voor, hier door de straat, door de buurt, ver daarbuiten. Dat was geen tafereel dat me onbezorgd en monter stemde.
Het was het tweede voertuig in mijn leven. Eerst de driewieler, waarop ik me vooral binnenshuis voortbewoog. Op de step moest je verder de wijde wereld in.
‘Ga maar lekker steppen!’ Dat zinnetje.
Ik deed het wel, maar of ik het lekker vond, staat me niet bij. Waar ik last van had was dat ik nergens per se heen hoefde. 
Tijdens mijn eerste ritje op de step kwam ik ten val doordat ik een volwassene moest ontwijken. Kapotte knie.
‘Wat heb je nou gedaan?’ vroeg mijn moeder even later.
Gedaan? Lekker steppen! Ik leerde dat er vragen waren die ik niet kon beantwoorden. Er gebeurde ineens wat. Deed ik niets aan.