Mes

Soms, vaker dan soms vraag ik me af hoe over een jaar of vijftig de huidige samenleving wordt uitgelegd. Als daar tenminste belangstelling voor is. Misschien heeft de samenleving dan wel wat anders aan het hoofd. 
Maar als er wel wat ruimte voor is, kan ik me voorstellen dat men over veel verbaasd is. Hoe de regering een regering probeerde te zijn, noem maar wat. Daar zijn we trouwens nu ook best verbaasd over.
Maar ik denk aan praktische kwesties. Hoe we door pogingen een probleem op te lossen dat probleem juist groter maken. Dat is met veel problemen aan de hand. Op maandag en donderdag denk ik sterk aan hoe statiegeld functioneert.
In onze autoloze straat moeten we dan onze vuilniszakken op de hoek zetten. Een imponerende hoeveelheid is het. Ook een verbazingwekkende, want wat produceren we véél vuilnis.
Het moet er voor achten staan en dan maken zich eerst meeuwen en duiven van de zakken meester. Met in hun kielzog de blikjesvergaarders. Die arriveren goed uitgerust ter plekke, bijvoorbeeld met een laag wagentje waarop een reusachtige blauwe zak in een soort standaard staat. Alle vuilniszakken krijgen met een scherp mes te maken.
Om vijf over acht is de troep niet meer te overzien. Altijd onduidelijk hoe laat de vuilophalers komen, maar die kunnen niet alles meer meenemen, want veel laat zich niet snel oppakken.
Dat is er in de hele buurt aan de hand. Dan is er dus de vraag welk probleem wordt opgelost.
Niet alleen de blikjes zijn populair. Er zijn ook mensen op zoek naar kleding. Gisteren vond een man een halve garderobe waarvan hij een deel meteen aantrok, een pijnlijk tafereel.
Ik zag het allemaal: onze samenleving in 2026. In een van de rijkste landen van de wereld.