Miepen

Had hier ook kunnen gebeuren, maar het was een Ierland: een spotje waarin grootouders gemaand werden eerst hun kleinkinderen om toestemming te vragen voordat ze hen gingen knuffelen. De slotwoorden van het overheidsfilmpje zijn: ‘Niet iedereen wil een knuffel, zelfs niet van mensen die van je houden.’
Er vlamde protest op. De makers haastten zich te verklaren dat het spotje niet tégen grootouders was, maar dat het om bewaking van grenzen ging. 
Met dat soort grenzen ben ik niet grootgebracht. Je werd om de haverklap geknuffeld, niet alleen door grootouders, maar ook, misschien wel vooral, door tantes, echte en niet echte. De woorden die daaraan voorafgingen, waren: ‘Kom eens hier, jongen, dan krijg je een lekkere pakkerd.’
Er waren tantes van wie ik de lekkere pakkerd graag wilde ontwijken, maar ja, dat deed je gewoon niet. Het hoorde allemaal bij je kindertijd waarover je maar bitter weinig te zeggen had. Als je vroeg waarom iets moest, luidde het antwoord meestal: ‘Omdat ik het zeg.’
Bovendien: aan de tante die met een lekkere pakkerd in aanslag in de deuropening stond, vroeg je niet waarom ze die wilde toedienen. Dat was niet beleefd. En je moest in die jaren beleefd zijn. Dus ook niet gaan zitten miepen over grenzen.
Mijn ervaring is dat je aan kleinkinderen heel goed kunt zien of ze omhelsd willen worden. De overheid hoeft zich daarmee niet te bemoeien. Zeker met de kleinzoon die een beetje nukkig door de puberteit is gaan dwalen, moet je voorzichtig omgaan. Gevoelskwestie, zoals veel een gevoelskwestie is.
Soms voel ik dat ik ook een grens heb. Gisteren nog op een receptie, oog in oog met een onstuitbare knuffelkennis. Toch maar gewoon denken: dadelijk is het weer voorbij.