Mistig

Heb gisteravond helaas niet kunnen kijken. Dag van de Arbeid immers en die kan erin hakken. Maar ik wist wel dat er ‘op de Belg’ een nieuwe serie begon met in de hoofdrol de legendarische Parijse commissaris Maigret.
Britse serie, en dat is meteen een bezwaar. Britse acteurs horen tot de beste van Europa, maar je moet een beetje Franse norsheid hebben om Maigret te kunnen vertolken. Een Brits acteur weet niet waar hij dat vandaan moet halen, wat hem verder niet te verwijten valt, want het is typisch Frans, net als de smaak van stokbrood en een maaltijd tussen de middag met een paar glazen wijn erbij.
De acteur die de commissaris gaat vertolken, is Benjamin Wainwright, die hartstikke goed is, maar te jong en ook te energiek. De energie van Maigret uit de boeken van Georges Simenon zit vooral in zijn bedachtzaamheid.
De vorige Britse acteur die Maigret speelde was Rowan Atkinson, zeg maar Mr. Bean, hoewel hij wel meer noten op zijn zang heeft, maar dat kon helemáál niet: net iets te veel ironie die hij probeerde te verbergen waardoor er vreemde parmantigheid ontstond.
Het zal duidelijk zijn dat Maigret een van mijn favoriete romanpersonages is. Die boeken (103) lees ik al mijn hele leven, sommige telkens opnieuw. Je hebt ze zo uit, wat ook komt doordat ze razendsnel zijn geschreven, soms binnen een week, meestal binnen een dag of veertien. 
Behalve de spanning is het vooral de Parijse sfeer die de reeks hoogst aantrekkelijke klasse geeft. Het is of koud en nat en mistig in de stad of veel te warm. 
Als ik tegen een vriend ‘Brasserie Dauphine’ zeg, weten we meteen wat bedoelen. Als Maigret moest overwerken liet hij daarvandaan bier en sandwiches brengen. Willen wij dan meteen ook.