Mistmachine

Onrust in de straat. In een groot gedeelte hebben de fietsen een sticker op het stuur gekregen. Die moeten elders worden gezet. Als dat niet gebeurt, gaan ze naar een vreemd opslaggebied, ver buiten de stad. Daar stopt geen openbaar vervoer. Als je er wilt komen, is dat, wat we zo stoer noemen, een uitdaging.
Auto’s moeten ook weg, maar ja, het is een autovrije straat, dus dat is een verzoek dat meteen verbleekt, maar om de hoek mag er echt geen meer te zien zijn.
Wat is er aan de hand? Opnamen film. We wonen in een filmgenieke buurt. Om de paar weken is het raak, maar het is meestal van korte duur. Vorige jaar werd in het water aan de overkant een boot tot ontploffing gebracht voor de nieuwe film van Dick Maas, Amsterdammed 2. Fijne momenten, ook omdat je weet dat het niet echt is, maar toch ook weer wel.
Deze keer gaat het lang duren, min of meer een week. We hebben allemaal een uitgebreide brief gekregen, met sterke mededelingen erin: `Er wordt een logistiek basiskamp gecreëerd voor technische voertuigen.’
Laatste keer dat ik in een basiskamp was, is ruim twintig jaar geleden en dan hebben we het over de Mount Everest. Verder dan dat laagste basiskamp kwam ik niet.
De straat wordt natgehouden voor `een mooi reflecterend effect’. Ook komen er een regenmachine en een mistmachine.
Er was een informatieavond, maar daar ging ik niet heen. Een buurman vertelde dat de komst van een groot Amerikaans acteur werd aangekondigd. Niet George Clooney, maar iemand in die sfeer.
Bij je huis komen kan alleen als je kunt bewijzen dat je bent wie je zegt te zijn, en dat je daar woont. Dan word je er door een medewerker heen begeleid. Verheug ik me op. Ik houd van begeleiding. Een voorecht is het.