Naald

Mooi begin van de dag gisteren: in de radioreclame vóór het nieuws van half 7 waren The Rolling Stones al te horen, piepklein lekker fragment van de plaat die gisteren verscheen, Foreign Tongues. De liefhebber wist het al: 10 juli, dag om aan te kruisen in je agenda, nieuwe Stones, bijzonder dag dus, beetje een feestdag zelfs. Zal niet iedereen vinden, maar ik wel.
In 1963 kocht ik hun eerste plaat, geen elpee, daar had ik geen geld voor, nee, singletje: It’s All Over Now.
Aan mijn jeugdige familie moest ik laatst uitleggen wat het was: langspeelplaat, singletje. Hun vader had nog wel ergens een pick-up (‘Een wàt?’) en ook nog in een doos een paar elpees. Heb even gedemonstreerd hoe het werkte. Vonden ze, geloof ik, wel apart. Of grappig. 
Terug naar 1963. Ik weet waar ik het singletje kocht. Volgens mij was het zomer, maar kan ook helemaal niet waar zijn, in mijn herinnering is het snel zomer wanneer het om fijne gebeurtenissen gaat.
Er was één pick-up in huis die in de woonkamer stond. Ik wachtte tot mijn ouders buitenshuis waren, en toen pas beluisterde ik mijn aankoop. Mijn handen trilden toen ik de naald liet zakken. (O ja, moest ik ook uitleggen, wat die naald was.)
Dan het nummer, een snelle blues, ruig gezongen, ik verdween erin, zo moet ik het zeggen, weg uit de huiskamer, weg uit de stille straat, weg uit mijn woonplaats die hartstikke mooi maar weinig avontuurlijk was. Daarna nog een keer of tien natuurlijk.
We zeggen soms: ‘Ik kan er weer tegen.’ Meestal vermeldden we er niet bij wáártegen. Toch betekent de uitdrukking veel. Had ik toen in sterke mate: ik kon er weer tegen. Misschien tegen het besef dat ‘later’ nog ver weg was.
63 jaar geleden. Even met de vingers knippen.