Neerslachtig

Niet verwacht dat ik nog naar de knutselfase in mijn jonge leven zou worden getorpedeerd. Was gisteren toen ik het bericht las over de wc-rol zonder kartonnen koker. Die komt eraan.
Is zo’n ontwikkeling waarvan ik niet weet hoe ik er precies tegenover sta. Goed voor het milieu, natuurlijk, en daar ben ik hartstikke voor. Maar toch, ja wat maar toch?
Ik ga te gevoelig met sommige dagelijkse dingen om. Nieuwe scheermesje bijvoorbeeld. Als ik dat in gebruik neem, denk ik altijd iets als: wanneer ik dit moet vervangen is er vast – en dan denk ik aan gebeurtenissen die dan waarschijnlijk achter de rug zijn, gebeurtenissen waar ik tegen opzie, gesprek over belastingen, bezoek aan een polikliniek, gesprek met een collega die uitsluitend over zichzelf praat.
Met een nieuwe rol wc-papier heb ik hetzelfde, vooral als ik het kartonnen kokertje weggooi, wat ik trouwens niet altijd doe, want soms wil de allerjongste familie ermee knutselen.
Zelf denk ik aan die fase niet ontspannen terug. Ik was geen knutselaar, maar je moest soms met wc-rolkokertjes naar school, of met lege luciferdoosjes of, in de herfst, met kastanjes en eikels. Daar maakte je `leuke dingen’ van. Werd ik altijd licht neerslachtig van. Zo’n leuk ding nam je mee naar huis en dan kreeg je: ‘Laat eens aan tante Mies zien wat je gemaakt hebt.’ Vervolgens moest je nog even over het leuke ding práten met tante. 
Knutselen heb ik daarna een alarmerend woord gevonden. Een andere tante bij wie je een natte zomervakantie doorbracht: ‘Niet de hele dag op de bank zitten lezen! Ga eens lekker knutselen.’
Of later de man van de verzekering met zingende ogen en een golvende snor: ‘Ik ga een puike polis voor u in elkaar knutselen.’