Oase

Een vriend van me en zijn vrouw hebben een populair café in de hoofdstad. Het is er altijd vol en heftig. Hun vrije tijd brengen ze vooral door in een huisje op of naast de Veluwe.
Ik ken dat huisje niet, misschien is het wel meer dan een huisje, zeg maar een huis, maar iedereen die behalve een woonhuis ook een huis elders heeft, noemt dat huisje. Ik ken een heleboel mensen met een huisje in Frankrijk. Soms ga ik erheen en dan kom je op een soort landgoed terecht. Waarschijnlijk noemen ze het huisje zo omdat het minder verwend klinkt of zoiets. Er zit een verontschuldiging in. Geeft niks, zo zijn we nu eenmaal.
Die vriend praat graag over het huisje en de omgeving waar ze genietend doorheen fietsen. Hij vertelt er zo levendig over dat ik min of meer met hen meefiets.
Waar hij telkens dolenthousiast over is, zijn de zondagen: `Dan gebeurt daar he-le-maal niets. Alles is dicht. Héérlijk.’
Ik knik dan jaloers. Zulke zondagen wil ik ook wel. Ik schreef het hier vaker: ik ben groot voorstander van de zondagrust. Mag ook een andere dag zijn. Ik heb er geen godsdienstige gedachten bij. Gewoon een dag stilte op alle fronten, een oase tussen al die dagen vol lawaai en onstuitbare dynamiek.
In veel landen is dat zo. Niet alleen de zondag, maar ook de middagen: lege straten, gesloten winkels, maar hier en daar wat geluiden. Kun je zeggen: dat is saai. Maar als iets saai is, heeft dat vooral met jezelf te maken, dan zit het in je hoofd.
In de NRC las ik zaterdag een stuk van Tweede Kamerlid Carla Dik-Faber over die zondagsrust. Ze is van de ChristenUnie, is er dus mee opgegroeid, maar ik omhels haar pleidooi ervoor. Ze eindigt met: `De zondag als verzet tegen de hypernerveuze samenleving.’