Openbaarheid

Gistermorgen keek ik even naar Goedemorgen Nederland dat ‘een fris ochtendprogramma’ wordt genoemd, waarschijnlijk omdat er vaker in gelachen wordt dan in andere actualiteitenprogramma’s. Daar is niets op tegen: aan het begin van de dag lekker lachen kan de energie voeden die nodig is om een groot deel van de dag door te komen.
Een van de gasten op de bank was een vriendelijke man die voorgesteld werd als ethisch hacker. Ik had nog nooit van dat beroep gehoord, maar begreep natuurlijk meteen dat hij niet hoorde bij de hackers die wereldwijd allerlei websites hebben verstoord.
Nee, hij is er juist om dat te voorkomen. Ik ben een leek in deze materie, maar stelde wel vast dat het deze week niet gelukt was. Overal paniek.
De man legde uit wat er aan de hand was in de digitale wereld, maar ik zal vast niet de enige zijn die daar maar een klein beetje van begreep. Hij sprak in een vreemde taal, terwijl hij echt zijn best deed verhelderend te zijn, maar het waren doodlopende pogingen. Er viel ook weinig te lachen.
Ik maakte me los van zijn betoog en wandelde naar de sportschool. Zou het systeem daar ook gehackt zijn en ‘platliggen’? Misschien gaan mijn sportschoolgegevens zomaar hup de wereld in, gewicht, prestatieoverzicht, contributie. Over die openbaarheid maak ik me weinig zorgen, maar omdat ik er geen verstand van heb, weet ik niet of criminelen via deze informatie mijn bankrekening leeg kunnen plunderen.
Soms kijk ik naar die bankrekening en tot nu kon ik daarna opgelucht even naar buiten staren, naar de wereld waarin ontzettend veel meer gebeurt dan ik kan bevatten.
Ook verlang ik naar de tijd vóórdat alles digitaal moest. Met brieven en zo. Of dat je naar een kantoor liep.