Pepperspray

Is een traditie geworden: op de laatste dag van het jaar koop ik een boek waarvan ik denk dat het past in mijn gedachten over de afgelopen 12 maanden en die over het nieuwe lange jaar dat morgen begint.
Ik denk dat het het laatste boek van de Vlaamse psychiater Dirk De Wachter wordt, Wachten. 
Gisteren las ik een interview met hem in Trouw. Daarin heeft hij het over veel waarover je lang kunt nadenken, onder meer over `de kleine goedheid’, waarmee hij bedoelt: `Dat je iets voor een medemens betekent. Geen groots gebeuren, maar kleine dingen die betekenisvol zijn. Een glimlach, een handdruk, een bemoedigend kaartje, hulp bij boodschappen, of dat je iemand die dreigt te struikelen een hand geeft. Dat is de essentie van het bestaan.’
Hebben we nog de ruimte het daarover te hebben, de essentie van het bestaan? Gisteren las ik ook over de maatregelen die getroffen worden om de schade die de jaarwisseling veroorzaakt, een beetje te beperken. Béétje, helemaal is niet mogelijk. 
Er staan waterwerpers met traangas paraat en grotere bussen met pepperspray dan voorheen, politiemensen krijgen verbeterde gehoorbescherming. Eergisteren las ik in deze krant het gesprek met een traumachirurg van het Nijmeegse Radboudumc die bang is voor een `een gruwelijke oudejaarsnacht’.
Wat is er aan de hand in, wat Mark Rutte ooit noemde, dit gave land? Vooral dat geen samenleving meer is, want dan houd je rekening met elkaar, maar een vreemde verzameling mensen van wie een groot deel permanent woedend of verongelijk is, daarom moet er veel kapot. 
Toch moeten we ons niet laten ontmoedigen. Zacht de kleine goedheid vieren onder eigen dak. Met een open deur. Daar begint veel mee. 
Maak het mooi vanavond.