Postkantoor

Nog maar een kort tijdje terug was het betrekkelijk eenvoudig: in de mail arriveerde een bericht van een adres dat je niet kende, en daarin stond dat een pas gestorven Nigeriaanse prins je in zijn testament had opgenomen. Je kreeg binnenkort 36 miljoen dollar, en meestal nog wat achter de komma. Graag even je gegevens en dan kwam alles piekfijn in orde.
Je wist meteen: linke soep. Ik ken veel mensen die dat soort post ontvingen, maar niemand die daarop reageerde.
Ook kreeg ik soms een warrig geformuleerde aanmaning, een boete die ik jaren geleden verzuimd had te betalen. Mocht alsnog. Ook je gegevens erbij. Anders deurwaarder! De eerste keer dat zoiets me onder ogen kwam, voelde ik vlammende paniek. Maar na enig nadenken (soms een karweitje) riep ik mezelf tot de orde. Ik besloot: ik zie wel. In veel gevallen is dat een efficiënt standpunt.  En ik zag niets meer.
We weten inmiddels: het gaat geraffineerder, rekeningen die eruitzien als de rekeningen die je gewend bent: op het vakje Betalen klikken en dan is het klaar. En daarna is al je spaargeld verdwenen.
We worden er een paar keer per week dringend voor gewaarschuwd, maar toch blijven mensen erin trappen. Je kunt zeggen dat het onbegrijpelijk is, maar dat is niet zo.
Wie me kent, weet dat ik nooit zeg dat vroeger alles beter was. Is onzin. Op een paar dingetjes na. Ik verlang terug naar de overschrijvingen die je zelf invulde, met pen, en daarna in een envelop op de post deed. Ook naar de mevrouw van het postkantoor waar je ook een rekening kon voldoen. En dat die mevrouw met een sterke glimlach zei: ‘Zo, dat is ook weer geregeld.’
Ja, naar die woorden verlang ik vaak, in veel omstandigheden: ‘Zo, dat is ook weer geregeld.’