Recepten

Graag observeer ik, uiteraard ongezien, reizende echtparen. Reizende stellen, moet ik zeggen. Je krijgt dan weer inzichten in levens en over die inzichten kun je even nadenken. Daardoor kom je automatisch terecht in gedachten over onze samenleving en dat is nuttig, want iedere dag is het een karwei daarin je weg te vinden.
Eergisteren in de trein, vroege zonnige herfstochtend, veel goud in de bomen: echtpaar met tassen betreedt kordaat de coupé. Zij heeft de leiding en aan hem is te zien dat hij die leiding ook wíl, anders wordt het niks met de dag en de reis.
Ze heeft een winterjas waarin ze twee winters tegelijk kan pareren, hij heeft voor een luchtige uitstraling gekozen. Zelfs sandalen.
Ze kunnen niet naast elkaar zitten, want het is een één stoelen-rij. Hij is ontstemd over deze voorziening, zij probeert hem te sussen: ‘Het is maar een uurtje.’
Mokkend gaat hij in de stoel voor haar zitten. Zij zegt: ‘Ik zal af en toe naar je zwaaien.’
Hij negeert die belofte en bladert in een tijdschrift, een tijdschrift over eten, met veel recepten en zo. Kleurrijke afbeeldingen erbij. Zij heeft een e-reader voor zich en leest tevreden. Sommige mensen kunnen dat, rustgevend tafereel. Ik weet niet hoe ik lees. Ook niet hoe ik eet en slaap. Misschien moet ik er eens naar informeren.
Tijdens dat uurtje zwaait ze niet. Het zou een bovendien een wat vreemde handeling zijn, want hij zit voor haar. Moet hem dan dus eerst waarschuwen, dan vooroverbuigen en vervolgens de zwaaiende hand laten zien.
Het uurtje is zo weer voorbij, de trein is gestopt, hij staat op, zij ook en zegt: ‘Ik heb je gemist.’ En met haar mond laat ze piepkleine kussen zien.
Buiten worden ze door de herfstdag omhelsd.