Regelen

Het hád wat, in de rij staan voor een theater of concertzaal. We deelden de vrolijke, spannende, verbijsterende sensatie die we dadelijk gingen meemaken. Ik houd niet zo van het woord voorpret, maar zoiets was het wel.
Maar we kunnen niet zo goed meer tegen voorpret, het moet metéén pret zijn, liefst de volle mep. Daarbij hebben we ook steeds minder tijd voor een rij en ook wat anders te doen dan daar staan.
Het gebeurt natuurlijk nog, ik vind het nog steeds geen probleem, maar het is wel een zonderling tafereel.
Zojuist bestelde ik online kaarten voor twee voorstellingen die ik in maart wil bijwonen. Je kunt er niet snel genoeg bij zijn. Erop rekenen dat je op de dag zelf in de rij kans maakt, is belachelijk. Tickets heten die kaarten, om duidelijk maken dat je er niet al te licht over moet denken.
Ik snap nog steeds niet waarom het niet mogelijk is een voorstelling aan te toetsen en het bedrag dat erbij hoort te betalen. Altijd een account aanmaken, met wachtwoorden, daarna gegevens als je geboortedatum en adres.
Als je in de rij eindelijk aan de beurt bent, kan het wel: zeggen wat voor een plaats je wilt en die dan betalen met je pas. Je hoeft je geboortedatum niet door te geven. Wat doet die er ook toe? Ja, voor jezelf, maar daar toch niet.
Deze week zag ik Alexander Klöpping bij Eva Jinek. Hij weet alles van de aller-modernste communicatie en de techniek die daarbij hoort. Hij zei dat we binnenkort, nu al, een beroep kunnen doen op een AI-assistent. Die bestaat niet echt, maar ook weer wel, want die kan dingen als kaartjes bestellen voor je regelen. Hij belt je ook op als het is gelukt.
Lijkt me makkelijk, maar makkelijk is niet alles, zeker als we zelf nergens meer zijn.