Rookworst

De overheid adviseert thuis te blijven, maar toch was het gisteren de drukste ochtendspits sinds tijden. Misschien dachten velen van ons wel: dat maak ik zelf wel uit! 
Ik merk het ook bij mezelf. Krijg ik een telefoontje: `Het lukt je waarschijnlijk niet om te komen.’ Dan wordt er van alles in me gemobiliseerd en trek ik vastberaden mijn jas aan. In de psychiatrie heeft het `de paradoxale benadering’. Ik verwijs even naar Kuifje. Als hij op avontuur ging en graag wilde dat kapitein Haddock hem vergezelde, terwijl die daar helemaal geen zin in had, dan zei hij, Kuifje dus: `Ik snap heel goed dat u bang bent.’ De kapitein ontstak dan in toorn: `Bang? Ik?’ En daar gingen ze.
Ondanks onze vastberadenheid legt de sneeuw ons land plat. Was voorheen niet altijd zo bij hevig winters weer. Gisteren werd in deze krant door oud-weerman Reinier van den Berg helder uitgelegd hoe dat komt. Kort door de bocht samengevat: we zijn met te veel mensen.
Nu is dat meestal het probleem met mensen. Dat het er te veel zijn. De oud-weerman zegt dat we aan 1963 moeten denken, de koudste winter uit de recente geschiedenis. Toen waren er minder moeilijkheden, want minder mensen.
In 1963 was ik nog jong, maar die winter herinner ik me, vooral één dag, vrijdag 18 januari: Elfstedentocht. Op school kwam halverwege de ochtend het hoofd van die school plechtig de klas binnen: `Jongens, jullie hebben ijsvrij.’ Betoverend woord, ijsvrij.
Thuis stond de televisie aan, rechtstreeks verslag van `De Tocht der Tochten’ (werd om de haverklap geroepen). 20 graden onder nul, je kon nog nauwelijks van ijspret spreken. Reinier Paping won. Er werd gezegd dat hij voor de start Brinta met rookworst had gegeten. Kijk!