Slagroom

Het werkwoord ‘taarten’ kende ik niet. Betekent een taart naar iemands gezicht gooien of erin duwen. Dat laatste heeft de voorkeur, omdat het effectiever is.
Ik kwam het tegen in een artikel over de maandag overleden Belgische activist Noël Godin, die het had gemunt op iedereen die naast zijn of haar schoenen liep. Hij verzette zich tegen pretenties. Dan kwam die taart. Hij had een officiële bijnaam: l’Entarteur. ‘De taartengooier’ dus en in het Frans klinkt het als een echt beroep waarvoor je een paar jaar moet hebben gestudeerd.
Ik zag een lijstje van mensen die door hem werden getaart. Zijn er nogal wat, Bill Gates, Nicolas Sarkozy, ik noem er maar een paar.
Hij inspireerde ook activisten in ons land. We herinneren ons vast hoe Pim Fortuyn werd getaart. Gerrit Zalm, die ook! Staat me bij dat het taarten waren met veel viezigheid erin. Eerlijk gezegd weet ik niet of ik tegen deze vorm van protest ben, maar ik vind hoe dan ook dat het wel echte taarten moeten zijn, uiteraard rijk voorzien van slagroom, waardoor het effect vergroot wordt. 
In oude slapstickfilms was het de gewoonste zaak van de wereld. Eén taart was nooit genoeg, nee, het werden er minstens een stuk of tien. Ik houd erg van die films, bijna dagelijks kijk ik er wel een van Laurel & Hardy, een korte, maar om taarten lach ik niet meer, ja, om eentje nog wel, maar bij meer wordt het een té voorspelbare janboel, ook al is voorspelbaarheid de kracht van dat soort films (struikelen, vallende bloempot, ontploffinkje, deur in het gezicht, maar dat is allemaal het mooie kleinere werk).
Terug naar de taart als protest. Misschien wijst een proefperiode uit hoe we er tegenover staan. Prinsjesdag kan een beginnetje zijn.