Slingers

Je staat er niet bij stil, maar misschien ligt het voor de hand dat veel mensen weg willen, uit Nederland, uit Europa. Zal het zelf niet doen, wat geen hárd standpunt is, maar dacht er wel over na, toen ik las over Emigratiebeurs, afgelopen weekend in Utrecht.
In mijn rijtje van lelijke woorden staat ook `groeimarkt’. Emigratie is dat, een groeimarkt. Het is ontevredenheid, over de regels, de belastingen, de oorlogen die ongemak veroorzaken en geld absorberen. Aan de andere kant van de heuvels is het gras groener. Is de wereld groot genoeg om daarvan overtuigd te zijn? Ik weet het niet, hoor. Als er veel mensen naar ver weg gaan, komen er vast nieuwe problemen, want die zijn er altijd als er veel mensen bij elkaar zijn.
Ook in mijn kindertijd hoorde je vaak over mensen die naar het andere eind van de wereld vertrokken. Europa deed er lang over te herstellen van de oorlog, ook Nederland moest op orde komen, de toekomst was onduidelijk, in ieder geval niet uitnodigend, dan maar naar Canada of Australië – die bestemmingen waren populair.
Ik herinner me vrienden van mijn ouders die over hun besluit kwamen vertellen. Ik was niet bij het gesprek, want moest naar bed, maar begreep wel dat het een lange avond was. Volgende ochtend waren mijn ouders diep in gedachten.
Paar maanden later reisden we per trein naar Rotterdam om hen uit te zwaaien. Nog nooit had ik zo’n grote boot in het echt gezien. Die zag er feestelijk uit, met slingers en vlaggen. Op de kade het afscheid, honderden mensen, omhelzingen, tranen, nog een paar laatste woorden en daarna dus zwaaien, op die kade, vanaf het schip. Heel lang duurde dat zwaaien.
`We zien ze nooit meer terug,’ zeiden mijn ouders tegen elkaar.