Staan

Soms is het lastig, maar vaak ook grappig: heel veel zie ik meteen ontzettend concreet voor me. Lekkende Kamerleden bijvoorbeeld. Zo worden genoemd, onze volksvertegenwoordigers die vertrouwelijk informatie niet voor zich kunnen houden en stiekem De Telegraaf bellen: lekkende Kamerleden. Emmertje erbij, dweiltje eronder, er hangt vast ook een geur omheen.
Ook nu zijn het weer van die incontinente slapjanussen die het hun partijleiders niet gunnen dat die zelf dolblij bekendmaken wat er uit hun moeizame onderhandelingen te voorschijn is gekomen, om die uiteenzetting te beëindigen met de triomfantelijke uitroep: `En we noemen onze plannen Aan De Slag!’
Woensdag was er dat fractieoverleg over het akkoord. `Mondje dicht,’ zal er gezegd zijn, maar nee hoor, tijdens een plaspauze met het mobieltje naar een donkere hoek en lekken maar.
Overal is achter te komen. Zou nuttig zijn als de Kamervoorzitter volgende week voor het debat hun namen voorleest: `De collega’s die dit keer hebben gelekt, zijn…’ En dat ze dan even moeten gaan staan.
Jammer dat het gaat om een motto gaat dat net iets té voor de hand ligt. Het had ook kunnen zijn: We Gaan Regeren!
Uiteraard probeer ik me de gesprekken erover voor te stellen. Ongetwijfeld lag er eerst wat anders op tafel, maar daar had mevrouw Yesilgöz geen zin in. Nieuwe poging stierf ook in schoonheid. Daarom maar iets enorm algemeens.
Sven Kockelmann had donderdag in zijn verhoorprogramma op de radio hoogleraar staats- en bestuursrecht Wim Voermans voor zich zitten. De professor zei, en dat deed hij niet voor het eerst, nee zeg, dat een minderheidskabinet nauwelijks kans van slagen heeft. Hij wees op Colijn 5. Zat er twee dagen. Aan de slag!