Starten

Dagelijks lees ik dat ik me veel moet bewegen en ook hoe. Soms word ik er onrustig van, wat door schuldgevoel komt, en dat wordt veroorzaakt door de elektrische fiets die voor het huis staat. Tegen de niet-elektrische fiets aan.
Ik ga vier keer per week naar de fitnessclub (graag zeg ik: sportschool), maar ja, die elektrische fiets is natuurlijk niet best.
Zaterdag las ik in De Volkskrant Maria Hopman daarover, hoogleraar integratieve fysiologie. Integratief betekent, geloof ik, alles en de samenhang tussen alles, hier dus met betrekking tot het lichaam. Ik neem altijd gretig kennis van haar opvattingen. Ze vindt de elektrische fiets voor bijvoorbeeld scholieren een zorgelijke ontwikkeling: “Je ontneemt jongeren zo een goede basis voor fitheid en gezondheid.”
Al een tijdje ben ik geen scholier mee, wel van `de school van het leven’, maar ik moet mijn basis voor fitheid en gezondheid ook krachtig in de gaten houden. En met die elektrische fiets gooi ik er met de pet naar. Doordat de niet-elektrische fiets ook voor de deur staat, maak ik mezelf wijs dat die in ieder geval voor de korte afstanden is. 
In mijn puberteit hadden veel van mijn vrienden een brommer met een imponerende uitstraling, een Puch. Ik niet en dat was omdat ik niet sterk met een versnelling om kon gaan. Even had ik een meisjesbrommer, een Mobylette. Die had ik voor weinig geld gekocht en bij de prijs inbegrepen zat dat die het niet goed deed: het voertuigje sloeg vaak af, vooral op hellingen. Dan moest ik het hard lopend starten en er op een strategisch moment op springen. Lukte vaak niet. Toch hield ik vol. Soms overbrugde ik zo lopend de hele af te leggen afstand.
Ben er nog steeds een paar procent fit van.