Stroopwafel

Wanneer hier in huis onverwacht de bel gaat, is het of een bezorger van een pakje, meestal voor buren die niet thuis zijn, of iemand die me bij een goed doel wil betrekken, in veel gevallen een student die van het goede doel een bijbaantje heeft gemaakt. Soms ook bezoek, maar dat komt meestal niet onverwacht.
De bezorger die deze straat van pakjes voorziet, is een vrolijke man, die bij zijn vrolijkheid ook geluid maakt. Dus als ik naar de deur loop, weet ik al dat hij het is en probeer ik om te gaan met de teleurstelling dat het vast geen pakje voor mij is.
Vaak moet ik me ook voorbereiden op een goed doel. Ik steun er al veel en besloot onlangs dat het zo wel genoeg is, maar dat besluit wordt door de student voor de deur niet omarmd. Die dringt aan, wat ik begrijp, maar ik maak mijn standpunt steeds harder.
Op zaterdagochtend gaat nooit de bel, maar afgelopen zaterdag wel. Er staan twee meisjes op de stoep, jaar of tien, schat ik, hooguit twaalf, beetje spichtig, beiden op te grote gymschoenen. Een van hen heeft net een hap genomen van een forse stroopwafel.
Zij is ook de woordvoerder, de ander heeft vooral een bemoedigende rol. De vraag is of ik hun gymnastiekvereniging wil steunen door een of meer loten te kopen.
Een gymnastiekvereniging! 
Het meisje met de stroopwafel ziet dat ik al om ben en wijst naar de QR-code op een formulier dat ze voor me houdt. Die scan ik en dan zie ik dat ze Anouk heet. Natuurlijk, hoe had ze anders moeten heten?
‘Ik koop er drie,’ zeg ik. ‘Is dat oké?’
Anouk vindt het goed. Ik moet van alles invullen. 
‘Best veel werk,’ zegt Anouk.
Dan geeft ze me een piepklein papiertje waarop Grote Clubactie staat: ‘Kun je onder je bel plakken.’
‘Fijn,’ zeg ik.