Tafereel

Van de beeldtaal van het televisiejournaal houd ik zeer. Ik ben gek op avontuur, maar aan vertrouwdheid kan ik ook hechten.
Ik bedoel: wanneer het over files gaat, en daar gaat het deze dagen vaak over, zien we een kort filmpje, volgens mij altijd hetzelfde, van een file, bij voorkeur in de regen. Niemand mag denken dat het over wat anders gaat dan een file.
Wanneer het warm is, zoals afgelopen zomer, erg warm dus, krijgen we altijd een kijkje in het interieur van een verzorgingshuis waar kwetsbare ouderen opgetogen met waterijsjes zwaaien. Variant: terras vol gezonnebrilde mensen die gespannen op een drankje wachten.
Dagen rond Kerstmis: postsorteercentrum vol bleke sorteerders met kerstmutsen op.
Zo is er nog wel meer vaste prik. Je kunt zeggen dat het luiheid is, gebrek aan creativiteit, maar misschien denken ze daar in omroepland wel: alles is al zo moeilijk, laten we het ze niet nóg moeilijker maken. Ben ik voorstander van.
Voor het fascinerendste gaan we naar de onze laaglandse politiek. Wanneer regeringspartijen niet tot overeenstemming kunnen komen en tot diep in de nacht vergaderen, krijgen we altijd hetzelfde tafereel: gebouw in de donkere avond, raam met halfopen jaloezieën, felle verlichting, schimmen die onrustig bewegen.
Na een seconde of tien wijkt de camera iets terug en richt zich naar de straat: daar nadert een zwarte auto. Wie erin ziet, is niet te zien. Regen verhoogt het effect enorm. Je waant je in een Franse gangsterfilm uit de jaren 60. Als de gangsters zich in hun auto’s dreigend verplaatsen op weg naar linke soep, regent het altijd onbarmhartig. Als het ook nog hard waait, is dat meegenomen.
Die wind laat het journaal niet horen. Die waait binnen.