Tas

Natuurlijk weet dat ik het ben, maar ik noem me niet graag consument. Vind ik een hebberig woord. Zie dan meteen een krantenfotootje van mijn hoofd voor me, verontwaardig, vastberaden blik, en daaronder: T. Verbogt, consument.
Alle woorden die ermee te maken hebben, staan me ook niet aan, terwijl ik heus wel weet dat ze bij ons dagelijks leven horen. Consumptie bijvoorbeeld. Word je ergens voor uitgenodigd, een gesprek, en staat onderaan: Daarna gezellig samenzijn met gratis consumptie.
Liefst pak ik dan meteen mijn koffer om gretig te vertrekken naar een land met Italiaanse toestanden.
Consumeren, ook niet prettig. Bovendien hoor ik dan al de woordspeling die in de decembermaand gebruikelijk is: consuminderen. Mijn puike humeur raakt dan in één klap gehavend.
Maar goed, als consument weet je niet wie allemaal je belangen vertegenwoordigt. Hoort er immers ook bij, bij je status als consument, dat je belangen hebt.
Zo had ik nog nooit gehoord van Het Locov. Klinkt als een Bulgaarse locomotief. Of als een misdadig genootschap in een avontuur van Kuifje. Is het niet, maar het Landelijk Overleg Consumentenbelangen Openbaar Vervoer. Een koepelorganisatie waarin allerlei consumentenorganisaties verenigd zijn.
Kortom: niet niks. 
Hoe kom ik ineens bij Het Locov? Doordat ik las dat deze koepelorganisatie de NS dringend geadviseerd heeft reizigers niet te verbieden een stoel met een tas bezet te houden. Het is dat ik deze zin zelf heb opgeschreven, anders zou ik die toch een paar keer moeten overlezen om scherp te begrijpen wat er staat.
Het Locov zegt dat de reiziger comfortabel wil zitten en ook graag de tas schoonhoudt.
Met name door dat laatste wil ik me liever geen consument voelen.