Toetakelen

Bijna overbodig om vast te stellen: de komkommertijd bestaat niet meer. Daarvoor is er te veel brand in de wereld, te veel Trump, te veel harde chaos. Het is allemaal érg veel en daarom voel ik soms lichte heimwee naar die komkommertijd van ouderwetse kwaliteit, lege, lome dagen zonder gebeurtenissen waar je lang bij stil hoefde te staan.
Komkommernieuws doet zich dan ook nauwelijks voor, maar als het er wel is, valt het extra op. Gisterochtend bijvoorbeeld: in een van de nieuwsflitsen rond half 8 kwam aan de orde dat politiehonden in Zuid-Limburg vanwege de warmte niet meer in de open lucht werden getraind, maar in koele mergelgrotten.
Fijn bericht. Normaal denk je nooit aan zoiets. Wandelend naar de sportclub bleven ze me achtervolgen, die politiehonden. Niet omdat ik ook best in een mergelgrot zou willen trainen, maar er was iets anders: vanuit een verre verte doemde een herinnering op. En ineens was ik op een warme zomerdag in mijn kindertijd.
In de vakantie organiseerde de school van alles voor leerlingen die niet op vakantie gingen, altijd iets waar je naartoe moest fietsen.
Lange rij fietsende kinderen, voorop een onderwijzer en aan het einde ook een, met aan de fiets een klein karretje met daarop een melkbus aanmaaklimonade.
In mijn herinnering is de bestemming een groot grasveld in een naburig dorp. Daar mochten we kijken naar de training van politiehonden. Het waren er vier. De training bestond uit één onderdeel: in het midden van het grasveld stond een man in beschermende leren kleding. Die moesten de honden aanvallen en toetakelen. Telkens één hond, niet allemaal tegelijkertijd.
Toen het voorbij was kregen we een beker limonade en daarna fietsten we weer naar huis.