Troostrijk

Zondag liep ik in de namiddag door de binnenstad van Nijmegen. Was niet ontiegelijk warm meer, maar nog best behoorlijk, een gehavend nakomertje van de hitte van vorige week.
Overal was het feestelijk, hier en daar nog aarzelend, maar de intentie zag er prima uit. Ik zag veel wandelaars die net gearriveerd waren, rugzakken, rolkoffertjes. Ze keken opgewekt en vol verwachting om zich heen, de stad verwelkomde hen hartelijk.
Bij een buitenbar op de Bloemerstraat stonden drie mannen die het aanbod op volle kracht tot zich aan het nemen waren, geen wandelaars, dat was duidelijk, hoewel je het natuurlijk nooit kunt weten. Grimmige drinkers waren het. Het was een uur of vier, ik vroeg me af hoe hun avond eruit zou zien. Mogelijk werd hier een probleem opgebouwd dat overlastig kon worden.
Misschien kwam het door het weer, want veel in dit land komt door het weer. En ik moest denken aan weerman Gerrit Hiemstra, geen man voor al te onstuimige ideeën, lijkt me, die maar één manier ziet om de Vierdaagse veilig te houden. Liefst meteen, maar ja, dat kan niet meer. Graag volgend jaar: ‘Moeten we afwachten totdat er nog meer mensen omvallen?’
Met omvallende mensen doelde hij op wandelaars, maar ik keek ook naar de drinkers in de Bloemerstraat. 
Onze zomers worden steeds warmer en ik begrijp dat erover nagedacht wordt.
De zomers warmer, de winters slapper, ik stel voor: januari. Altijd een schrale en tragische maand, feestdagen voorbij, geld op, lang jaar voor de boeg. Elfstedentocht wordt steeds meer een herinnering, maar gelukkig is er de Vierdaagse in Nijmegen. Landelijke uitstraling die troostrijk en inspirerend is. Feesten in sporthallen. Met daaromheen een haag van plasfaciliteiten.