Uitbolling

Wanneer ik op zaterdag, niet al te laat in de ochtend alsjeblieft, over de markt loop, heb ik het geruststellende gevoel dat mijn drukke woonplaats een dorp is geworden. Misschien is dat de voornaamste reden dat ik er heen ga. Er zijn makkelijkere manieren om levensmiddelen te vergaren. 
Zaterdag moest ik me even sterk motiveren, want de herfst huilde uit de hemel, maar ik heb nooit zin daarover te zeuren, kom op.
Vanuit de niet zo verre verte zie ik dat er aan de kraam waar ik moet zijn, iets hangt waarvan ik niet kan zien wat het is. Voor me lopen twee vrouwen die dat ook zien. Daarover raken ze in gesprek: ‘Lijkt wel een soort vogel.’
Ik snap waarom ze dat veronderstellen, maar als we bijna bij de kraam zijn, is het niet meer een soort vogel, maar een heks op een bezemsteel. O ja, volgend weekend Halloween, het Amerikaanse feest dat hier maar niet echt een feest wil worden.
Een van de vrouwen voor me, de langste, wijst naar iets op de hoed van de heks en hoe ze het doet, geen idee, maar ze raakt ook het zeil boven de kraam aan. Daar komt beweging in en het water wat zich daarop verzameld heeft in een uitbolling die niet alarmerend zichtbaar was, maakt zich eruit los. Hoe het gebeurt weet ik niet, maar van veel gebeurtenissen is niet precies te zeggen hoe ze gebeuren: ik krijg de volle laag en niet zo’n beetje ook. De lange vrouw gilt geschrokken en verontschuldigt zich enorm. Ik doe alsof ik het niet erg vind, wat ik vaak doe in barre omstandigheden: ‘U kunt er niets aan doen!’
Thuis ga ik dadelijk beseffen dat we aan het meeste niets kunnen doen en dat de rest van de dag alleen maar mee kan vallen. Daar bij die kraam probeer ik me met voorpret op die momenten te verheugen.