Vaas

Eergisteren, op weg naar de sportschool, vroeg dus, zag ik een man en een vrouw die een rolkoffer achter zich aan trokken, Ze hadden een toeristische uitstraling en een oranje hoed op, zeg maar een cowboyhoed.
Blijkbaar staat er in reisinformatie over ons land dat eind april een oranje uitdossing, in ieder geval een oranje accent wenselijk is, want dan gaat het volk uit zijn dak.
Koningsdag houdt me niet erg bezig, maar ik was natuurlijk al gewaarschuwd dat ik er niet onderuit kon. Een week geleden hingen in de supermarkt al tientallen oranje vlaggetjes aan het plafond boven de afdeling waar drank en chips uitgestald staan.
We horen dat de nationale veiligheid in de afgelopen tachtig jaar nog nooit zo onder druk heeft gestaan als nu, maar Koningsdag is een bomvrij instituut. Er gaan zelfs stemmen op die serieus beweren dat we het juist nódig hebben, terwijl ik denk: een tikkeltje introverter, ja, bedeesder mag ook wel. 
Niet dat ik zo ernstig ben, nee zeg, maar ik heb het niet zo op feesten die moeten, zeker een feest als Koningsdag dat laat in de middag steeds minder feestelijk wordt. Dan slaat de grimmige vrolijkheid meedogenloos toe, terwijl plasproblemen de bebouwde kom teisteren.
Doe ik er niets aan? Zeker wel. De familie komt over de vloer op volle kracht, met vrijmarktspullen en vrienden die vinden dat het hier `een leuke plek’ is. ‘s Ochtends maak ik uitsmijters, in de namiddag hotdogs. Voor het raam staat op de vensterbank een lelijke witte vaas met daarop een afbeelding van de koning, van toen hij achttien werd. In die vaas uiteraard oranje bloemen. 
Tegen de avond ga ik naar mijn werkkamer met uitzicht op een binnenplaatsje waar niets gebeurt. Ik verdwijn in de stilte.