Veelbelovend

Er wordt wat meer getrouwd. Zeg er meteen bij: lijkt het. Niet dat ik dagelijks het gemeentehuis in de gaten houd. Ik zie het hier in de straat die fotogeniek is. Niet om de haverklap, maar bij daglicht is er toch ongeveer ieder uur wel een fotograaf met een bruidspaar in de weer, meestal man-vrouw. Misschien zijn die setjes nog in de meerderheid, ik weet het niet.
In bijna alle gevallen is de fotograaf een vrouw die er vaak uitziet alsof ze op groot wild gaat jagen, maar dan dus met een fototoestel.
De populairste plek in de straat is de brug, een lichte boog over het water. Soms beveelt de fotograaf het bruidspaar zich even te splitsen en moet zij vanaf de ene kant de brug op lopen, hij vanaf de andere. Wanneer ze op het hoogste punt bij elkaar komen, is het de bedoeling dat ze elkaar blij kussen. Moet paar keer over, de kus moet er veelbelovend uitzien.
Het is echt niet zo dat ik de hele dag voor het raam zit om deze topmomenten gade te slaan, maar omdat het zo vaak gebeurt is het onmogelijk er niets van mee te krijgen.
Ik schreef er hier al eerder over, soms denk ik: ‘Doe het toch niet!’ Misschien noemen ze deze dag de mooiste van hun leven en is dat ook zo. Hierna wordt alles minder, veel benauwende stilte, een bank om samen op te zitten, spelletjesprogramma’s en kinderen die bitter snakken naar een andere toekomst.
Gisteren stond er alleen maar een bruid bij het water. Het andere deel van de overeenkomst was in geen velden of wegen te bekennen. Koninklijke jurk had ze aan, vorstelijk bruidsboeket in haar armen, ze keek triomfantelijk en lachte tintelend.
Misschien was ze geen echte bruid, hoorde ze bij een reclame voor een leuk product. Kreeg een goed humeur van haar.