Veelvraat

Omdat het zulk lekker weer is, gingen vrienden van me fietsen in het grensgebied tussen Groningen en Drenthe. Ze stuurden me een ansichtkaart.
Ik ben een groot voorstander van het sturen van ansichtkaarten, gewoon zomaar, met een kleine waarneming, een grote mag ook, maar een kleine geeft vaak meer stof tot nadenken.
Op de voorkant van de kaart staan afbeeldingen van dieren die op de heide te zien zijn. Ik neem aan dat het fietsgebied van mijn vrienden een streek is met veel heide. Het zijn er nogal wat, die dieren, 37 en waarvoor ik me schaam is dat ik er maar een paar van ken, zoals de haas en het konijn, maar ja, wie kent die niet? De ree natuurlijk ook en de Schotse Hooglander.
Ik wist bijvoorbeeld echt niet dat er een vlinder is die ‘veelvraat’ heet. Geen idee of een vlinder in staat is tot blijdschap, maar als dat wel zo zou zijn, zal de vlinder die veelvraat heet, niet opgetogen zijn over de naam waarmee hij door het leven fladdert. Als mens zou ik het ook jammer vinden wanneer ik zo te boek stond.
‘Wie loopt daar, zeg je?’
‘Thomas Verbogt, je weet wel, die veelvraat.’
Ik zie ook een hagedis is die ‘levendbarende hagedis’ genoemd wordt. Een gecompliceerde naam, die misschien wel bij een gecompliceerd bestaan hoort. Als het nou leven zonder -d was, kon ik me er wat bij voorstellen.
Meest zielige dier in de bonte reeks is een insect met de naam ‘gewone aardhommel’. Ik bestudeer de afbeelding en zie niets gewoons, een energiek, fraai gekleurd diertje met wakkere vleugels.
Er moet dan vast ook een ongewone aardhommel zijn, maar die komt niet voor tussen Groningen en Drenthe, anders stond die wel op de ansichtkaart.
Wéér roep ik op volle kracht: niets is gewoon, niemand is gewoon.