Veilig

Het was een kort bericht. Waar ik het las, weet ik niet meer, maar ik onthield het moeiteloos: er zijn zwembaden waar uren zonder mannen komen. Ook geen mannelijke badmeesters. Misschien ging het maar om één zwembad, maar dat lijkt me sterk.
Misschien was probleem dat tot het besluit leidde, mannen in het algemeen, hun bestaan, manieren, eigenschappen en uitstraling. Kan ook zijn dat vrouwen vanwege hun geloof niet willen dat mannen meer van hun lichaam zien dan strikt noodzakelijk is.
Allemaal mogelijk, maar toch was dat niet aan de orde. Was iets anders, en nu schrijf ik een woord op dat ik niet kende: beweegschaamte.
Moest het een paar keer opnieuw lezen, maar het stond er echt: beweegschaamte.
Niet met alle nieuwe woorden ben ik blij, met dit wel. Wel begreep ik het probleem in het zwembad niet. Er zijn dus blijkbaar vrouwen die zich schamen voor hoe ze in het water in de weer zijn. Als dat inderdaad een probleem is, moeten mannen het ook hebben, en niet zo’n beetje ook, maar tot nu toe hoorde ik er niets over.
Het is hoe dan ook een woord waarbij ik hevig knik. Ik kan het vanaf nu inzetten. Ik dans bijvoorbeeld liever niet. Nu raak ik gelukkig niet zo vaak meer verzeild in situaties waarin dat de bedoeling is, maar toch: ik ben er vaak in mijn leven toe uitgenodigd, meestal met de woorden: ‘Doe toch gezellig mee.’
Ik merkte dat ik meteen geschrokken keek en een raar afwerend gebaar maakte, maar ik kan nu zeggen: ‘Sorry, maar ik heb last van beweegschaamte.’ Het excuus komt laat, maar voor bijna niets is het laat.
Het is een woord waarbij ik me veilig voel. Het dekt me toe.
Kan ook bij: ‘Zullen we een lekkere wandeling maken?’ Of: ‘Zit je niet al veel te lang in dit café?’