Verbinden

Doordat ik zo verrast was door het mij onbekende verschijnsel, drong niet alles ervan scherp tot me door. Was gistermorgen in de het ochtendjournaal: de buurtcamping. Ik geloof niet dat ik er ver naast zit als ik begreep dat je met je buren op een camping in de buurt gaat zitten. Niet alleen zitten, maar ook slapen en – ik ving het op- ‘leuke dingen’ doen.
Wanneer ik hoor dat ik leuke dingen moet doen of door iemand anders voortdurend leuke dingen gedaan worden, voel ik altijd lichte neerslachtigheid.
Maar goed, die camping. Geen officiële camping, zag ik in het journaal, maar speciaal uit de grond gestampt in een park of grote lege plek in de buurt.
Een mevrouw van de organisatie had het over positieve energie en ook sprak ze het woord ‘verbinden’ uit.
Wat kunnen we erop tegen hebben?
Nadat ik van deze gang van zaken had kennisgenomen, liep ik even door onze straat, terwijl ik me verdiepte in de campinggedachte. En ik vroeg me af met welke buren ik het zou willen. Meteen besefte ik dat die vraag niet goed is. Je moet het juist met álle buren willen. Daarvoor is het. Daarna kijk je misschien anders naar elkaar.
In mijn vorige buurt gebeurde in de zeer vroege ochtend een keer iets enorm opmerkelijks op straat. Weet niet meer wat. In een mum van tijd stond iedereen op het balkon, slaperig, gealarmeerd, gehuld in wat we in bed aan hadden, wat ook niets kon zijn. Waardoor we uit ons bed waren gehaald, was niets ernstigs, anders had ik het wel onthouden. Wel keken we allemaal met vreemde aandacht naar elkaar. Sommigen van ons zwaaiden teder en lachend.
Hierna gingen we anders met elkaar om, losser, ook hartelijker.
Misschien pleit dat voor een buurtcamping. Maar kijk uit met leuke dingen.