Verkeersregels

De typering `een verward persoon’ kan ik verwarrend vinden. Je weet niet altijd of je met zo iemand te maken hebt. Soms is het duidelijk: de verwarde persoon loopt schreeuwend of luid pratend over de stoep, wild gebaren makend, lijkt zich niet van een omgeving bewust. Er is een binnenwereld waarvan wij ons geen voorstelling kunnen maken, want wij zijn geen verwarde personen. 
Van dat laatste ben ik niet voortdurend overtuigd. Ik vind me ook weleens een verward persoon. Dwaal ik ook door een binnenwereld. Ik schreeuw er niet bij en beweeg me niet ontremd, maar toch. Het verschil is waarschijnlijk dat ik me er vaag bewust van blijf. Als ik op de fiets zit, houd ik me wel aan de verkeersregels en zo.
Maar misschien wordt er wat er zich in die binnenwereld afspeelt, op den duur dwingender en ben ik dan ook officieel een verward persoon met wie de samenleving zich geen raad weet.
Zo is het immers: verwarde personen horen bij de samenleving, maar vinden daar vaak geen plek waar ze een geruststellend leven kunnen leiden.
Gistermiddag loop ik voor de boekhandel tegen een kennis op. We raken in gesprek en ik moet mijn best doen te negeren dat ik haast heb, waarbij het me helpt dat ik er onderhand van af wil, van die haast als spelbepaler.
Na een minuut of tien loop ik terloops naar mijn fiets, terwijl ons gesprek voortdendert. Dan is er ineens een mevrouw op leeftijd die er een beetje deftig uitziet, maar in haar ogen flitst paniek. Ik ken haar niet. Ze vraagt gespannen of ze ons wat mag vragen: `Wat denkt u van het nieuwe kabinet?’
Mijn kennis begint aan een antwoord, maar ik zeg dat ik nu toch echt moet gaan. En terwijl ik razendsnel wegfiets, voel ik fel verwijt: zo moet het niet!