Verpieteren

Paar dagen geleden sprak ik een van de 8 miljoen Nederlanders die op meivakantie gaan. Hij verlaat het land om ergens in Spanje neer te strijken, bestemming ben ik vergeten, maar waar in ieder geval ‘alles geregeld’ is. Zou ik ook best in mijn dagelijks leven willen hebben, maar dat is daar niet geschikt voor.
Hij vertelde dat hij ook al voor de meivakantie van volgend jaar geboekt had, want het is daar ‘hartstikke populair’.
“Maar je moet eerst dit jaar nog meemaken!” riep ik.
Hij boog zich naar me toe en zei: “Genieten moet je regelen, jongen.”
Ik schrok een beetje van die woorden, maar dat heb ik altijd als iemand het over genieten heeft. Genieten heeft iets prachtigs, maar ik zou niet weten hoe je het kunt plannen. Ik zou er onrustig van worden als ik wist dat het moest. Meer iets dat je overkomt. Je kunt natuurlijk wat voorwaarden scheppen, maar het blijft afwachten.
Ik deins ook altijd vaag terug wanneer iemand die met pensioen gaat, zegt dat nu ‘het grote genieten’ begint. Hoe zag het leven hiervoor eruit?
Misschien denk ik er te weinig over na, maar hoe zou ik genieten omschrijven? Zorgeloosheid lijkt me hier van wezenlijk belang. Een wezenlijke vraag is echter of het leven zorgeloosheid blijft toestaan. Als je lang bij die vraag stilstaat, begint het genieten al licht te verpieteren.
Gisterochtend vroeg zag ik in het water voor het huis een stuk of tien kano’s voorbijkomen, misschien iets meer. In ieder kano zat één man of vrouw op hoge leeftijd. De kano’s waren vrolijk van kleur, alsof ze bij een verjaardagspartijtje hoorden. De mannen en de vrouwen moesten hun best doen elkaar bij te houden. Keken ze niet blij bij, maar genieten is geen sensatie die permanent kan zijn.