Visualiseren

Wat me altijd prima bevalt is wanneer sportverslaggevers de gedachten weergeven van de sporters van wie ze prestaties volgen. Dus over een voetballer die scoort: `Hij dacht aan zijn vader die net uit het ziekenhuis ontslagen is.’
Kan de verslaggever niet weten, maar toch stoort het me nooit. Integendeel, het doelpunt, de hele wedstrijd krijgt wat verdieping. Wat er zich voor onze ogen voltrekt, wordt menselijker, komt dichterbij, want we kunnen ons allemaal voorstellen dat we op zo’n moment ook zouden denken aan een dierbare die zojuist het ziekenhuis heeft verlaten.
Dit weekend keek ik zo nu en dan naar het schaatsen, naar het Olympisch Kwalificatietoernooi, een evenement dat de schaatsers met veel te veel stress opzadelt. Die stress komt sterk over bij ons, kijkers. Bij sommige races viel ik bijna van het puntje van mijn stoel.
Kan al voor de race beginnen. Ik noem Merel Conijn, van wie ik de naam graag opschrijf omdat ik die ontzéttend sympathiek vind. (Mijn leven zou onstuitbaar gaan stralen als ik kon zeggen: `Ik ga vanavond met Merel Conijn naar de film.’)
We zien haar, Merel Conijn dus, op een stoel zitten, in gedachten verzonken. De verslaggever meldt: `Merel Conijn is bezig met het visualiseren van de race.’
Was niet in me opgekomen, maar om het moment dat het wordt gezegd, denk ik: ja, kan haast niet anders. Er is altijd veel om over na te denken, het leven in het algemeen en alles wat daarbij komt kijken, maar als je daar zit, moet je selectief zijn. 
Paar minuten later komt Merel Conijn weer in beeld, nog steeds op die stoel. De verslaggever weet: `Merel Conijn is nog steeds aan het visualiseren.’
Ik hóórde mezelf zeggen: Laat het los, Merel Conijn, laat het gaan!