Vooruitgang

De hele tijd wanneer het over de Vierdaagse gaat, hoor ik dat er ook veel jonge mensen meelopen, twintigers, soms worden er ook dertigers aan toegevoegd. Ik wist niet dat het opmerkelijk was en ik voel enorm dat ik het me persoonlijk moet aantrekken.
Wat deed ik toen ik jong mens was? Veel, veel te veel, maar de Vierdaagse lopen kwam niet in me op. Niet omdat ik me daar te goed voor voelde, nee zeg, maar als het aan de orde kwam, dacht ik: dat komt later wel. Ik zeg erbij dat ik dat écht vastberaden en stoer dacht. 
Ja, qua Vierdaagse konden mijn vrienden en ik veelbetekenend knikken, in ban van diepe oplichting om het uitstel dat we bedacht hadden. Soms zei iemand van ons hoe we het tegen die tijd gingen aanpakken, ieder weekend stevig in de benen, ja, iemand moest ook de vorderingen op papier zetten zodat we konden zien of er inderdaad sprake was van vooruitgang.
Ik zeg nooit dat iets lang geleden is, maar dat wel. We hadden nog ontzettend veel later voor de boeg en de aanloop erheen zat boordevol plannen en voornemens. We waren ervan overtuigd dat we elkaar eraan zouden houden. Beloofden we ook en beloofd is beloofd.
Het kwam er niet van. We kregen het allemaal te druk en we negeerden onze schaamte.
Laatst kwamen we weer eens bij elkaar en de vriend die de prestaties zou bijhouden, zei ineens: ‘We waren veel minder bezig met wat gezond was voor ons lichaam.’ Weer knikten we veelbetekenend. Ja, dachten we nooit aan. Het ging er ook haast nooit over in de media, zoals nu, met tips en strenge waarschuwingen.
‘Ja, het ligt aan de media,’ zeiden we.
Daarna babbelden we onstuitbaar en vrolijk over klachten aan knieën en rug, probleempjes met het hart en onrust in de luchtwegen.