Voorzichtig

Niet elke dag denk ik aan de Fietsersbond, terwijl ik toch min of meer levenslang fiets. De eerste zeven jaar bewoog ik me anders door mijn kleine wereld, driewieler (ook een soort fiets!) en de step, maar daarna begon het. Op een zomerse namiddag stond een gloednieuwe fiets in de keuken te fonkelen en mijn vader leerde het me meteen. Het moment dat hij me een duwtje gaf en het zadel losliet, herinner ik me nog: mijn wereld werd groter.
Sindsdien doe ik het dagelijks, de laatste jaren op een elektrische en voor de korte afstanden een gewone fiets. Ik heb me nog nooit tot de Fietsersbond gewend met een klacht of een suggestie. Als fietser ben ik gewend veel in mijn eentje op te lossen.
Toch zal de bond zonder dat ik merk voor mijn belangen opkomen. Nu merk ik het trouwens wel, want de bond wil dat oudere mensen verplicht een helm op moeten. Als altijd vraag ik me af wanneer je ongeveer ouder mens bent, maar verder verveelt de kwestie me. Als je voorzichtig met jezelf omspringt, zet je de helm op. Als je dat niets kan schelen, doe je het niet. De Fietsersbond zal dat standpunt niet omhelzen en ook zullen er landgenoten zijn die zeggen dat ‘van onze centen’ aan helmloze slachtoffers zorg moet worden verleend.
Als ik iemand ‘van onze centen’ hoor zeggen, ga ik een straatje om.
Ik heb twee helmen. Een kocht ik toen ik heel secuur met mijn toekomst bezig was. Met die helm op zie ik er verontrustend uit. De ander kreeg ik van de eigenaar van een café waar ik graag kom. Die zit iets natuurlijker en de naam van het café staat erop. Of de Fietsersbond dat laatste toejuicht, weet ik niet.
Ik zet hem alleen voor lange afstanden op. En soms naar dat café. Moet ik hem de volgende dag ophalen.