Vrolijk

Wat ik een fijne ontwikkeling vind, is dat er voor zeer jonge kinderen boekjes bestaan die hen vertrouwd maken met klassieke muziek. Ze zijn van hard karton, min of meer onverwoestbaar, en met sterke illustraties wordt telkens het leven van een componist in beeld gebracht.
Bovendien kunnen ze door op knopjes te drukken fragmenten van de muziek beluisteren. Klinkt natuurlijk niet als door een fantastische geluidsinstallatie, maar het is te doen.
Graag kom ik in kinderboekhandels en kijk daar om me heen. Overal zie ik mogelijkheden de wereld te ontdekken en wat van het leven te begrijpen. Is in een boekhandel voor volwassen ook het geval, ja nou, maar ik de winkel met kinderboeken ziet het er allemaal feestelijk uit: alles, alles is een avontuur en met al die prachtige boeken kun je al die avonturen in je eentje op volle kracht meemaken. Soms moet een volwassenen je assistentie verlenen, door het boek voor te lezen, maar dat is toch echt alléén voor jou.
Was er laatst weer om voor het zoontje van vrienden zo’n muziekboek te kopen. Hij is anderhalf, volgens mij dé leeftijd om met Vivaldi kennis te maken. En het werkt. Telkens opnieuw zoekt hij naar het knopje dat een fragment van de Lente uit De Vier Jaargetijden tevoorschijn tovert. Hij wordt er vrolijk van. Ik ook, al een groot deel van mijn leven, een triomf die sensatie te delen.
Ook in eigen familie zijn de muziekboekjes een succes. Kes, die vier is maar zegt bijna vijf te zijn, houdt ook van Vivaldi, maar nog meer van Bas. Dat zegt ze: Bas.
Bas is Bach, van wie de voornamen Johann Sebastian zijn, dus Bas is zo gek nog niet.
Bas Bach, zo zou ik best willen heten!
“O, komt Bas Bach straks ook? Tafels en stoelen aan de kant, mensen!”