Wasknijper

Gisteren zag in deze krant een stuk waarboven stond: De jeugd lui? Daar is geen bewijs van.
Ik las het niet, want dacht meteen aan de jeugd. Ik ken minstens drie deelnemers aan die bevolkingsgroep intens, meisje, twee jongens. Het meisje is bijna vijf en ook namens haar ouders zou ik best willen dat ze een ietsepietsie luier was. En die twee jongens zijn het ook niet, voor zover ik dat kan overzien. Lange schooldagen, twee voetbaltrainingen in de week plus een wedstrijd. En dan ook nog huiswerk. En spelletjes op de computer, maar als ik het lawaai hoor dat ze daarbij maken, lijkt me van luiheid weinig sprake te zijn.
Vanwege de voetbalwedstrijd hebben ze geen tijd voor een bijbaantje op zaterdag. Andere jeugd heeft dat wel. Als ik op zaterdagochtend naar de supermarkt ga, vullen leerplichtige jongens en meisjes de vakken bij. Je kunt nauwelijks nog door de winkel lopen, want ze staan min of meer overal, met hun kratten op wielen. 
De leiding heeft een neerslachtige Oost-Europese man die altijd wat angstig kijkt, wanneer hij mij ziet. Dat komt doordat ik hem een keer gevraagd heb waar de wasknijpers lagen. Of ik het Engelse woord ervoor wist? Wist ik niet. Twee mevrouwen schoten hem en mij te hulp: ‘Clothespins!’ Natuurlijk, logisch. De man wist niet wat dat waren. Kan.
Ook dacht ik aan mijn eigen jeugdjaren, lang geleden, maar niets is lang geleden. De middelbare school vroeg veel tijd van me, meer dan een werkweek, zodat ik alleen in de zomervakantie kon laten zien dat ik niet lui was: fruitplukker en ook was ik tafelafruimer in een Chinees-Indisch restaurant in hartje stad. In de keuken woonde een grote herdershond die vaak een gerecht voorproefde. Ook daar leerde ik van.