Wensen

Vuilniszak!
Met dat woord schoot ik gistermorgen vroeg wakker. En meteen betreurde ik dat: niet echt een woord om de eerste ochtend van het nieuwe jaar mee te beginnen. Gráág ander woord, sterrenhemel of uitzicht, ik noem maar wat, of lentebries. Omhelzing! Er zijn er zo veel, maar liever niet vuilniszak.
Ik snap wel hoe het komt: donderdagochtend, vuilniszak(ken) buiten zetten, ook al is het nieuwjaarsdag, donderdag is donderdag, en voor 8 uur, anders laat de gemeente je met de rotzooi zitten.
Ergens op een geheime plek in huis woont de familie Muis, daarom moet je de verwerking van het afval serieus nemen (`gepaste maatregelen nemen’).
Snel ochtendjas aan, sportschoenen, veters strikken, want de eerste val in het nieuwe jaar wil ik zo lang mogelijk uitstellen. Dan vuilniszak vullen en hup naar buiten, bijna 8 uur. Naar de hoek van de straat, want de vuilniswagen kan de straat niet in. Ah, daar is een buurvrouw van het andere eind van de straat, ook in ochtendjas, ook op sportschoenen, met vuilniszak. Het jaar kent een bedrijvige start.
`Beste wensen!’ Ze praat hijgend.
`Voor jou ook,’ zeg ik, terwijl ik vind dat ik ook iets anders kan zeggen, niet van die slappe woordjes.
Onze vuilniszakken zijn geland! Kille winterregen daalt op ons neer en op onze beste wensen.
`En?’ vraagt ze. 
`Wat en?’
`Nou, veel plannen voor dit jaar?’
Ja, die heb ik, maar ik heb het gevoel dat alles onmiddellijk verschraalt als ik die opsom tussen de vuilniszakken. Ik zeg dat het er te veel om op te noemen zijn en ik vandaag beslis aan welke ik ga werken. Mysterieus antwoord! Kan beter, net zoals die beste wensen beter kunnen. Betere dan beste zijn er niet, maar wat concreter betekent pas echt wat.