Zo

Graag maakte ik mee dat het anders was, maar dat gebeurt niet: voor de simpelste karweitjes in huis moet ik hulp vragen of een ontzéttend duidelijk en door en door hanteerbaar advies. Ga ik bijvoorbeeld naar mijn bevriende buurman. Of er komt een vakman die met één vinger één dingetje aanraakt en dan is er geen vuiltje meer aan de lucht.
Ik wil best, heb ook gereedschap in huis, maar weet nooit hoe en op welk aandachtspunt ik met een reparatie moet beginnen.
Komt door mijn moeder. Ze leeft helaas niet meer, maar in het ouderlijk huis repareerde zij alles zelf. Mijn vader, zusjes en ik moesten uit de buurt blijven, want, zo zei ze, we liepen toch alleen maar in de weg. Was altijd een vrolijke gang van zaken, dus we leden er niet onder.
Soms kwam er een specialist over de vloer en dan keek mijn moeder enorm over zijn schouder mee. Moet irritant geweest zijn, maar ze was behalve vrolijk ook charmant, dus die specialist zei er niets van. We hoorden ze vaak vakkundig lachen.
Wij zijn met twee linkerhanden in de rest van ons leven terechtgekomen. Mensen die het goed met me voor hebben, zeggen als het nodig is: `Jij kunt weer andere dingen.’
Toch is er knagende schaamte. Als mijn bevriende buurman een waterleiding onder handen neemt, sta ik wel bij. Ik vind dat ik het niet kan maken wat anders te gaan doen. Ik probeer dan steunende opmerkingen te maken. Beter van niet.
Er is een vakman die me helpt bij computerproblemen. Soms is hij na een minuut weer weg. Zijn voornaamste inspanning was `Ik zie het al’ zeggen.
Gisteren was hij iets langer bezig voordat hij tevreden `Zo’ zei. Ik vroeg, nog steeds in paniek, of alles nu in orde was.
Maar die vraag heb ik min of meer altijd. Bij alles.