In een krant las ik `moeilijke kijkers’, in een andere `moeilijk bereikbare kijkers’. Het gaat over de NPO die het mes in het televisieamusement zet. De overheid vindt dat er te veel `plat vermaak’ wordt uitgezonden. Dat is meer iets voor de commerciële omroepen. Bij de NPO moet het ernstig zijn, in ieder geval ergens op slaan of belangstelling prikkelen of hoe je het ook wilt noemen. Als ik aan mezelf als kijker denk, wat ik niet vaak doe, vind ik me én een moeilijke kijker én moeilijk bereikbaar, maar dat laatste komt juist doordat ik moeilijk ben.
Of ik verkiezingsdag in Europese stemming begon, nou nee. Er zaten twee dingen in mijn hoofd die er maar niet uit wilden. Ik werd er tot mijn spijt mee wakker. Het eerste was `onvrijwillige seks’. Natuurlijk weet ik wat er bedoeld wordt, maar ik dacht aan de vaders en moeders van mijn generatie, vooral aan de moeders, van wie een groot deel nog leefde volgens het Thierry Baudet-ideaal: aanrecht, boodschappen, kinderen opvoeden, enz. Ze hadden hun handen daar zo aan vol dat het humeur voor vrijwillige seks er niet altijd was. Dan maar onvrijwillig.
Nuttige ontwikkeling dat de bijsluiter bij medicijnen simpeler wordt. Of ik de taal in die informatie ingewikkeld vond, viel mee, maar het was te veel. Natuurlijk nam ik ook alle bijwerkingen door en die vergat ik ook weer onmiddellijk, zodat ik bij lichte ontregeling in de maag die bijsluiter weer krachtig ging bestuderen. Dat veroorzaakte onrust, wat ook weer een bijwerking was van sommige medicijnen, ook al werd het geen onrust genoemd, maar anders, wat ik zo even zal opzoeken, want het is goed zoiets te weten.
`Zullen we een bubbeltje doen? Dat staat zo feestelijk.’ Gisteren zei iemand dat tegen me en ik begrijp wat er wordt gezegd, maar kan helaas niet vragen gewoon normaal te praten. Kan best zijn dat dit de woorden zijn die we voor zoiets paraat hebben: `Zullen we een bubbeltje doen? Dat staat zo feestelijk.’ Ja, ik schrijf ze nog een keer op om er goed naar te kijken, want ik wil me niet aanstellen.
Ja, nog even die verkiezingen donderdag en dan mag er wel een zekere rust over ons neerdalen. En in ons natuurlijk. In de tweede helft van mei moeten onze gedachten zich langzaam vullen met de zomer die eraan komt, een prettige maar ook tamelijk lege periode. Als je daar met een te vol hoofd aan begint, ontstaat er nieuwe onrust.
Gistermorgen werd ik niet wakker met het lied van Duncan in mijn hoofd en vroeg me af of het wel zo’n lied is, dat het in je hoofd gaat zitten dus. Is het niet een lied dat het telkens van het moment zelf moet hebben: dat het gebeurt terwijl het gezongen wordt. Dat als je het weer wilt meemaken, je niet kunt vertrouwen op je geheugen, maar de opname moet beluisteren.
In een toespraak hoorde ik iemand geprezen worden als `wereldburger’, een typering waarvan ik meteen in de houding ga staan. Dat zei ik na de toespraak ook tegen iemand die naast me stond. En die zei: “Ja, je moet leren mondiaal te denken.” Ik knikte bedrukt.
Dinsdagavond besloot ik ineens toch maar weer eens naar het Songfestival te kijken, eerste ronde. Klinkt net alsof ik eindelijk de kruipruimte bij de voordeur ging inspecteren, maar de vergelijking gaat niet helemaal mank. Toch wilde ik er een vrolijke avond van maken. Dat kan op twee manieren: dat ik vrolijk gestemd raakte door wat ik daar allemaal hoorde en zag, of dat ik me er vrolijk over kon maken.
Vorige week had ik mijn elektrische tandenborstel in een hotel laten staan. Niet belangrijk verder, alleen ga ik dan niet bellen of ze die tandenborstel op kunnen sturen, want het is niet alleen een vieze vraag, maar ook een hoop gedoe (hoe verpak je zo’n ding?). Nee, dan koop ik een nieuwe, want zo gaat dat, bedrijfsongevalletje.
