Traject

Herhaling kan een zekere orde ondersteunen, overzicht bewerkstelligen en heeft daarom in veel gevallen iets geruststellends. Soms heeft die herhaling een tragische uitstraling, zonder dat ik kan uitleggen hoezo.
Gisterochtend, toen het net licht was, zag ik er twee, mannen in gloednieuwe trainingspakken, op gloednieuwe sportschoenen. Ze liepen hard, nou ja, hard, zo snel mogelijk. Vorig jaar is nog niet zo lang geleden, maar ergens was er toen een moment waarop ze besloten in 2026 veél anders te gaan doen, veel te laten staan, niet altijd natuurlijk, váák. En ja, meer bewegen.
Het probleem van het laatste voornemen is dat ze dat uitspraken in een omgeving die hen er ook aan zou houden, partner, kinderen, collega’s.
Trainingpak en schoenen zijn een cadeau, onder de kerstboom aangetroffen, blij knikkend uitgepakt, geen echte blijdschap, nee, van die stoere vreugde.
Op 1 januari hoefde het nog niet, maar op de tweede dag is er geen weg meer terug. Het weer werkt niet mee, kille wind, winterse neerslag, maar dat hoort bij weer: als het van belang is dat het meewerkt, doet het dat niet, het laat zich niet commanderen. De schoenen zitten ook nog niet helemaal lekker, maar oké, kom op.
Ik zag de twee mannen niet tegelijkertijd. Aan de eerste was te zien dat hij zijn best wilde doen, zijn draf oogde kordaat. Hij verdween vrij snel uit mijn gezichtsveld.
De tweede was, zoals dat heet, in gevecht met zichzelf. Hij zocht krampachtig naar een loopritme, met zijn armen wist hij weinig raad, een valpartijtje lag op de loer. Vlak voor mijn huis stopte hij, licht hijgend. Hij keek gespannen voor zich uit, alsof het traject dat hij moest afleggen even lang was als het nieuwe jaar. Snapte ik enorm.