Januari

Verraderlijk – dat is het woord dat bij de vroege ochtend van gisteren hoorde. Het werd ook een paar keer in radioprogramma’s gezegd. Toen ik naar buiten keek, dacht ik: geen vuiltje aan de lucht. 
Moet onderhand oud en wijs genoeg zijn om zeker te weten dat je zoiets nóóit moet denken, maar soms vergeet ik het, dus dat ik oud en wijs ben. Het is waarschijnlijk ook niet zo. Volgens mij verkeer ik nog steeds permanent in het stadium van schade en schande.
Ik zette mijn eerste de stappen op weg naar de sportschool en moest meteen door mijn bevriende buurman worden opgevangen. Waarom viel hij niet? Misschien komt het door je verhouding met de werkelijkheid.
Een andere buurman (probleemoplosser in grote bedrijven) zei: `Nog een uurtje en dan is het allemaal weer voorbij.’
Was ook min of meer zo. Het ging dooien in Nederland, de korte echte winter is weer een herinnering, een ansichtkaart op het prikbord, de orde van de dag is helemaal januari, beetje grauw, beetje nattig, beetje niks. Van januari moeten we ook niet meer verwachten.
Nou ja, een nieuw kabinet waarin in ieder geval twee partijen geloven. De derde zei eergisteren in WNL op zondag minstens twee keer tegen de presentator: `U weet dat het niet mijn keuze is.’ Breekbare basis, zal ik maar zeggen.
De oppositiepartijen vinden het allemaal een slecht plan: `ronduit teleurstellend’ en `zeer onverstandig’. De reactie van mevrouw Bikker van de ChristenUnie wordt als positief gezien. Die luidt `niet ideaal’.
Verrast de drie coalitiepartijen niet. Ze zijn van plan `veel kopjes koffie’ te gaan drinken met bijna iedereen.
Lekker Hollands. Nogmaals: het is januari, beetje grauw, beetje nattig, beetje niks. Niet eens verraderlijk meer.