Vogeltje

Een bericht dat al een week zacht om aandacht vraagt, is dat over de Barbie met autisme. Het ligt op mijn bureau, ik lees het zo nu en dan en weet niet wat voor mening ik erover moet hebben.
Die mening heb ik nodig, omdat er in huis een paar Barbies zijn. Ze horen thuis in de kleine wereld van Kes die in november vier werd en nu zegt bijna vijf te zijn. Ze is minstens een keer per week hier en dan komen ook die Barbies in actie.
Krijgt ze meer inzicht in hoe haar kleine wereld in elkaar zit, als we haar een Barbie met autisme geven? Ik las hoe die Barbie eruitziet: beweegbare ellebogen en polsen zodat de autistische handgebaren kunnen worden nagebootst. De pop kijkt ook opzij, want mensen met autisme mijden oogcontact. Ik verzin dat allemaal niet zelf, zou het niet durven, het is informatie van de fabrikant.
Aan de autistisch mensen in mijn omgeving is dat allemaal niet te zien en ik weet niet hoe ik aan Kes moet uitleggen wat er met die Barbie aan de hand is.
In de speelgoedwinkel verdwaal ik meteen.
`Kan ik u helpen?’ 
`Ik zoek de autistische Barbie.’
Als Kes er is, heb ik mijn handen vol aan de Dove Poepvogel. Dat is een rood vogeltje van hout dat zichzelf niet kan beheersen. Hij (m/v/x) heeft het gemunt op het slapende Poeskuiken, een geel bolletje met de zachtheid van een poes. Met Pasen wil het een groot Poeskuiken zijn. Vandaar die gezonde slaap, maar die wordt door de Dove Poepvogel om de haverklap verstoord. Hij pikt het wakker.
Kes stormt dan mijn werkkamer binnen: `Het is weer zover!’
De Dove Poepvogel verstaat ons niet. Zwijgend sluiten we hem op in de gevangenis die ik van Lego heb gebouwd. Daar ontsnapt hij moeiteloos uit.
Aan wat voor Barbie dan ook kom ik niet toe.