Schaterend

Drukke, vrolijk receptie, aangename ruimte, ruisende gesprekken, ik maak het meteen allemaal mee wanneer ik binnenkom, maar toch: lichte paniek. In mij gromt best hard de vraag hoe ik het allemaal ga redden.
Ah, gelukkig, daar zie ik een vrouw die ik ken, een baken in deze gezellige chaos. Ze kijkt ook mijn richting uit, ik omhels haar en zeg dat het lang geleden is.
Ze vraagt wát lang geleden is.
Dat wil ik zeggen, maar dan dringt het tot me door dat ik me vergis. Ik ken haar helemaal niet en verontschuldig me enorm.
Ze zegt dat dat helemaal niet nodig is, dat zoiets kan gebeuren en dat ik gelijk heb: `Veel is er lang geleden.’
Ik maak me zo soepel mogelijk uit de voeten en stel me in de buurt van de uitgang op. Daar zoek ik naar een antwoord op de vraag hoe ik me ook alweer als Man van de Wereld gedraag.
Ik schreef het hier vaker: ik kan jaloers zijn op de sociale vaardigheden van Mark Rutte. We zagen het afgelopen dagen in Davos weer. Overal waar hij binnenkomt begint hij meteen te lachen en dan hup: handen drukken, hartelijke zoenen verspreiden, zwaaizwaai, kushandjes, schouderklopjes, de hele tijd blijven lachen, soms schaterend.
Fantastisch is het. En ondertussen ook veel voor elkaar krijgen. Om dat te bereiken gedraagt hij zich té diplomatiek, op het kruiperige af. Gisteren legde in deze krant politiek verslaggever Tobias den Hartog hoe het zit. De kern van zijn analyse is dat Rutte geen ego heeft. Het interesseert hem niet wat men van hem denkt. Een belangrijk doel heiligt alle middelen.
Geen ego. Dat is het. Geen idee hoe ik mijn ego in de ijskast moet zetten. Daar begint het mee. En dan een doel hebben. Maar ja, dat is makkelijk gezegd. Eerst maar eens meer lachen.