Koekjes

De week begon gisteren met Grote Woorden. Op weg naar een regeerakkoord, bedoel ik. De week kreeg meteen ook een naam: De Week van de Waarheid. Moet je altijd voorzichtig mee zijn, soms laat de waarheid zich niet in een week vangen, maar oké, je mag best hoog inzetten.
Gaat vooral om het financiële plaatje, dat de heer Bontenbal gelukkig een financiële plaat noemde, dus niet dat veel te luchtige verkleinwoord: het is geen plaatje. De woorden die daarbij horen zijn: rond krijgen. Maar ja, of het helemaal rond is, blijft altijd onduidelijk, want er moeten meteen ambtenaren aan het werk om het te checken. En dan is er nog dat dekselse Centraal Planbureau dat de boel moet doorrekenen. Als eenvoudig kiezer ga je ervan geeuwen.
Bovendien ligt het financiële plaatje nog niet op tafel tussen al die flesjes water en schalen koekjes, want de drie partijleiders zijn nog steeds bezig elkaars nieren te proeven. Die uitdrukking was bij mij vervaagd, maar de heer Jetten kwam er ineens mee: nieren proeven. Mooie Bijbelse taal, maar ik deins huiverend terug. Komt doordat ik nooit orgaanvlees op mijn bordje wil. Fijnproevers verklaren me voor gek, maar dat kan me niet schelen. Ik hoor het me ook niet zeggen als ik bij iemand heb aangebeld: `Zullen we elkaars nieren eens gaan proeven.’
Ander Groot Woord: moedig. De heer Klaver maakte afgelopen weekend bekend het de minderheidscoalitie niet al te moeilijk te maken. Mevrouw Yesilgöz noemt dat moedig. Dus eerst de deur dicht knallen, dan die deur met felle schouders op volle kracht dicht houden, zodat de ander maar een straatje omgaat. En als die dan zegt toch nog naar binnen te willen, dat moedig noemen. Dát is denigrerend, zeg. Belooft wat.