Toetsen

Bijna overal waar ik moet zijn, ben ik te vroeg. Komt doordat ik niet te laat wil komen. Voor de zekerheid bovendien: dan bén ik er alvast, is dáár tenminste niets tussen gekomen.
Nu in het ziekenhuis, voor een onderzoek dat ik vaker had. Ze willen daar graag dat je je meldt bij een laadpaal in de hal, niet aan een balie. Is een tendens die je op meer plaatsen tegenkomt: als het niet per se nodig is, liever geen intermenselijk contact.
Ik heb de laadpaal tot nu toe genegeerd, ging gewoon voor de balie staan en als me daar werd gevraagd waarom ik mijn aanwezigheid niet op de laadpaal kenbaar had gemaakt, zei ik verstrooid dat ik die niet gezien had.
Ik schrijf nu wel de hele tijd laadpaal, maar ik weet niet eens of het ding zo heet. Misschien meer iets voor auto’s.
Goed, ik sta er even naar te kijken. Alsof me dat helpt. Dan hoor ik een vriendelijk stem naast me: `U weet wat u moet doen?’
Grote man in een grote zwarte trui. Daarop een sticker met zijn naam: Achmed. Een vrijwilliger. In dit ziekenhuis zijn het er veel. Je voelt je nooit verloren.
Ik zeg dat ik dat echt niet weet.
Hij vraagt of ik me rijbewijs bij me heb. Altijd blij als iemand dat wil zien. Heb ik er niet voor niets zo mijn best voor gedaan. Hij wijst naar het Burgerservicenummer. 
`Daar beginnen we mee. Drukt u maar de toetsen in.’
En vervolgens gaat hij plechtig en héél hard mijn BSN –nummer voorlezen. Zijn stem vult min of meer de hele hal: `08, ja toetst u maar, 6…’
Na nog wat informatie te hebben verstrekt met behulp van Achmed en de toetsen, mag ik doorlopen naar mijn afspraak. Daar vraag ik aan de balie of alles in orde is. De vrouw erachter vraagt mijn gegevens. Zoals voorheen. Alles voor de zekerheid.