Continuïteit

Zinnen waarin het woord `stukje’ voorkomt, vind ik altijd zielig. Niet: `Je hebt een stukje spinazie tussen je voortanden.’ Ook niet: `Wie wil er een stukje taart?’ Ook niet: `Zullen we een stukje lopen?’ Allemaal prima. In dit verband is er een strikt persoonlijke uitzondering: als een van mijn fitnesscoaches zegt: `We gaan even een stukje roeien, Thomas.’ 
We ben ik. Nergens heen fietsen op de sportclub vind ik niet erg, en dat doe ik vaak, op zo’n venijnige spinfiets, maar nergens heen roeien is ontmoedigende dynamiek.
Maar goed, al deze stukjes zijn stukjes zoals stukjes bedoeld zijn.
Maar in een discussie op de radio hoorde ik laatst een man zeggen: `Ik proef een stukje woede in je woorden.’
Kijk, dat dus liever niet.
Komt uit de tijd waarin mensen zonder met de ogen te knipperen konden beweren: `Ja, nu voel ik echt een brok emotie.’
Tweede helft jaren zeventig, denk ik. 
Gisterochtend hoorde in een radioprogramma een gesprekje met David van Weel, in het nieuwe kabinet Minister van Justitie. Altijd een makkelijk pratende man die sterk de kunst beheerst in veel woorden niets te zeggen. Heb je nodig in de politiek. Hoe het met zijn ego zit, weet ik niet, wel dat het niet zo veel uitmaakt wat voor post hij bekleedt.
Misschien wijst dat wel op het type ego dat Rob Jetten graag in zijn ploeg heeft.
Hem werd gevraagd waarom er zo weinig vrouwen in het nieuwe kabinet zitten. Zijn antwoord luidde: `Heeft met kwaliteit te maken en een stukje continuïteit.’ Dat eerste komt hem vast nog duur te staan, het tweede wil maar niet uit mijn hoofd. 
Ik ben het ook gaan gebruiken. Op de vraag: `Zeg, waarom heb je de afwasmachine niet even leeggehaald?’
`Stukje continuïteit,’ zeg ik ernstig.