Coniferen

Zeker weten doe ik het niet, maar iets in mij zegt dat ik niet alsnóg gevraagd word als Minister van Emotionele Zaken. Over een week staat `de ploeg’ op het koninklijk bordes, popelend `de klus’ te klaren en daar denkt vast niemand aan het balletje dat ik misschien iets te wijsneuzerig opgooide.
Maar ja, je moet een beetje wijsneuzerig zijn om `een kar te trekken’.
Gisterochtend zwierf ik losjes door de digitale versie van deze krant en bleef even haken aan een bericht over De Rijdende Rechter. Programma wil ik liever niet zien, ik wil er liever niets over lezen, maar altijd komt er toch iets door: nu een kwestie over coniferen en mensen die elkaar uitscholden omdat die in de weg stonden of juist niet meer.
Als Minister van Emotionele Zaken zal ik mijn best doen het programma af te schaffen, als ik tenminste iets af te schaffen heb. Het is niet goed voor ons. Waarom kijken mensen ernaar? Niet om er wat van te leren, bijvoorbeeld zelf proberen ruzies op te lossen. Ik heb het nagekeken: het bestaat ruim 30 jaar, eerst met die ijdele rechter en zijn parmantige hoed, nu met een andere. Je zou zeggen: na 30 jaar hoeft het toch echt niet meer. Maar die gedachte is een misverstand. 
Het is populair omdat is waarschijnlijk veel landgenoten ook zin hebben lekker om zich heen te schreeuwen, maar doordat er geen camera in de buurt is, daar niet toe komen.
Dus dan maar kijken. Ik doe maar een gooi. Of omdat mensen enorm blij kunnen worden dat het hun niet overkomt. Misschien kikker je ervan op.
Als Minister van Emotionele Zaken zou ik er tijdens mijn wekelijkse persconferentie met warme aandacht op wijzen dat er veel anders is waarvan je op kunt kikkeren.
Hoofdinstructie: humor.